En toen was het ineens herfst

Ergens op een dag, aan het einde van de zomer, ik weet niet helemaal precies wanneer dat was, leek het alsof er plotsklaps een schakelaar werd omgezet. Klik! ……en toen was het ineens herfst.. Officieel was het nog zomer, maar het voelde anders.

’s Ochtends was het ‘ineens’ langer donker en voelde ik een enorme weerstand om op te staan… Het is toch onnatuurlijk om op te staan als het donker is? Maar ja, de wekker is onverbiddelijk, dus eruit dan maar.. Wat zou het toch fijn zijn als ik GEWOON op kan staan, zonder dat irritante gevoel en die gedachten. Tja en wat doe je dan als kinesioloog? Hop, op naar een andere kinesioloog natuurlijk! Dit keer naar mijn lieve collega Irene Boonstoppel.

Irene stelde mij een aantal rake vragen, waardoor als vanzelf naar boven borrelde wanneer dit patroon ontstaan was. Tijd om met kinesiologie aan de slag te gaan! Ik nam plaats op de behandeltafel. Al snel werd duidelijk dat ik onbewust mijn probleem helemaal niet wilde loslaten. Dat zie ik ook vaak bij mijn eigen cliënten. Je kan dan vanalles doen, maar het gaat je niet helpen. Je staat eigenlijk jezelf in de weg. Belangrijk dus om dit eerst op te lossen alvorens verder te gaan. Door accupressuurpunten te bekloppen hebben we mijn onbewuste en bewuste weer op één lijn gekregen.. gelukkig! Vol verwachting ging ik naar huis. Ik was heel nieuwsgierig hoe ik de volgende ochtend wakker zou worden. De volgende ochtend, de wekker ging…. geen weerstand… Het gekke is dat dit heel normaal voelde, alsof het nooit anders is geweest. En toen besefte ik dat het dat ook is. Alles is in beweging, alles stroomt, weerstand is juist tegennatuurlijk en het voelde ook letterlijk alsof ik tegen de stroom in zwom. Vanaf nu dus weer met de stroom mee! Bedankt Irene.